Archive for ondernemen

“Verzoek nachtelijke openstelling opticien afgewezen. Voorstanders uiten ongenoegen.”

Inbraak brillenwinkel Struijk Optiek

Inbraak Struijk Optiek te Papendrecht

Op brute wijze wordt ik gewekt uit mijn remslaap, mijn telefoon ligt oorverdovend te trillen op het glazen nachtkastje. 

ANONIEM zegt het display

Nou hier is niets meer anoniem aan. Mijn wekker vertelt me dat het exact 04.00uur is en ik weet wat dat betekent: ze staan in mijn winkel en het is heel erg mis.

Daarna dringt pas de stem van de alarmcentrale door: ‘Mevrouw, de politie is al onderweg, maar alle alarmen in uw winkel …’ en ik ben mijn bed al uit.

Terwijl ik in allerijl kleren aanschiet ril ik van top tot teen. Boosheid en angst vechten om voorrang. ‘Wat hebben ze aangericht, wat is er weg, wat flikken ze me?’

Een seconde of 2 maak ik me druk om mijn haar.

Ja idioot, ik weet het. Met een kort kapsel gaan slapen met natte haren geeft de meest krankzinnige looks. Verder dan de gedachten alleen ben ik niet gekomen. Geen enkele rechercheur heeft me die nacht uitgelachen, misschien wel later aan de koffietafel met zijn maten.

Eenmaal op de zaak maakt emotie al snel plaats voor rationeel handelen. Heel even slik ik nog bij de aanblik van de vernielingen en de betrokkenheid van omwonenden die op hun balkons staan.

Als ik samen met de recherche de videobeelden bekijk foeter ik nog tegen het scherm ‘stelletje klootzakken’, maar het lucht niet op.

Dan volgen de practische zaken en zet ik de knop van EMOTIE op UIT. Vele telefoontjes, gesprekken en bezoeken van politie en werklui volgen om de schade in kaart te brengen, videobeelden veilig te stellen en alles weer op de rit te zetten.

‘En? Verzekerd?’

Logische vraag, want wat je ziet is materiële schade en ja ik ben verzekerd.

Maar wat geen enkele verzekering dekt is de emotionele schade. Die kan niet in kaart gebracht worden, niet geteld of gemeten.

Familie, vrienden en collega’s die zijn het die deze schade dekken. En die krop in mijn keel als ze oprecht vragen ‘Hé hoe is het nou?’ die slijt met de tijd. Net als ’s nachts weer normaal doorslapen, komt ook weer goed.

Uiteindelijk koop ik nu met groot plezier gewoon weer opnieuw de allermooiste brillen in.
En ja, ik hoef geen inbreker te zijn om te snappen dat die dan ook weer super gewild zijn.
Alleen kom dan wel tijdens openingstijden alsjeblieft!

 

 

Hoe serveert jouw opticien de koffie?

koffie bij uw opticien

Ik ben zo’n meut die daarover kan vallen.

Een plastic bekertje.

Wachtend bij de garage vanwege een lekke band.
Zo vervelend!

Gelukkig kan de dealer het euvel snel verhelpen.
“Neemt u maar plaats in de wachtruimte.”

Via het raam zie je de showroom met de nieuwste modellen. Daar heb je heel wat uurtjes doorgebracht bij de aankoop van deze auto-met-lekke-band. Read more

Eén bril, twee taarten.

IMG_5216 Arrgh! Wat is het koud bij die deur. Maar blijven lachen, handjes schudden, bloemen in ontvangst nemen. Ja ook een fles champagne en een doos chocolade. Leuk en heerlijk allemaal. Jammer dat ik niet iedereen persoonlijk kan spreken of rond kan leiden. Ik wil zo graag horen wat ze er écht van vinden. Ah, daar komen de volgende alweer binnen. “Hey hallo! Dat is lang geleden. Wat leuk dat je naar de nieuwe winkel komt kijken.”

NIETS VAN DIT CIRCUS DUS!

Heropening van de nieuwe winkel.
Geen receptie. Wel een klantenactie.

TAART CADEAU. NIET 1, MAAR 2!

“U krijgt een taart thuisbezorgd dit weekend.” Read more