Hoe leuk is een oogmeting bij een 7-jarige? – DIY tip: een bril voor knuffelAAP

Kikker met bril

Wiebelende benen, handjes die overal aanzitten en een paar vragende ogen “Wat ga jij met me doen?”

Hoe maak ik écht contact met een kind in de oogmeetruimte? 

Bij anderen leek dat altijd vanzelf te gaan. Terwijl ik me nog wel eens ongemakkelijk voelde. Gelukkig is dat verleden tijd. 

Contact maken met een kind in de oogmeetruimte is helemaal niet ingewikkeld. Er is één heel belangrijke voorwaarde: wees jezelf. Als je dat lukt beleef je onwijs leuke momenten.

Het verhaal van Jasmijn

Nog voordat Jasmijn in de stoel zit, haar knuffelaap dicht tegen haar aan geklemd, maakt ze me al duidelijk dat ze absoluut een bril nodig heeft. Altijd handig; een 7-jarige met zelfkennis.

Als een strenge juf verbeterd ze ook direct mijn uitspraak als ik haar naam verkeerd zeg. Voor het gemak (en haar privacy) gebruik ik daarom nu niet haar echte naam.

Wanneer we serieus aan het werk gaan vertel ik Jasmijn en haar vader wat we precies gaan doen.

We kijken naar de scherpte van de ogen, de samenwerking tussen die twee en het inzoom-vermogen. Dat allemaal moet tiptop in orde zijn wil het totale kijksysteem goed functioneren.

Ik zeg Jasmijn ook dat ik héél véél vragen ga stellen. En alsof ik in de rechtbank sta wordt bij iedere vraag de relevantie ervan afgewogen.

De eerste vragen zijn makkelijk: heb je wel eens hoofdpijn? Kun je aanwijzen waar die hoofdpijn zit? Word je ermee wakker of komt het later op de dag? Kun je op school het digibord goed zien? Lees je graag en kan je het goed?

Om een beetje te ontdekken hoe Jasmijn in haar vel zit als het om school gaat vraag ik of ze het daar naar haar zin heeft. Die vraag wordt direct afgeschoten. ‘Dat is geen echte vraag!’ en ze kijkt me streng aan. Vervolgens schuift ze naar het puntje van de veel te grote stoel en steekt van wal. Geen correcte vraag, maar wel een uitgebreid antwoord. Als ik nog durf te vragen of ze een lieve juf heeft zegt ze ‘jawel, maar die heeft ook een grote mond’. Afijn, ik kijk lachend naar haar vader en vraag of Jasmijn dat ook wel eens heeft. Het antwoord mag je raden.

Een oogmeting bij een 7-jarige gaat anders dan bij volwassenen. Kinderen kunnen namelijk heel goed inzoomen op hetgeen ze zien. Hierdoor kunnen er verkeerde resultaten uitkomen. Daarom doe ik een meting met oogdruppels (cyclopentolaat) die ervoor zorgen dat ze niet meer kunnen inzoomen.

Jasmijn is helemaal gefocust op die druppels. Steeds als we een testje gedaan hebben vraagt ze ‘krijg ik nu de druppels?’. Als het eenmaal zover is vertel ik haar dat ze wat zullen prikken. Maar ze is niet onder de indruk.

Gewillig doet ze haar hoofd naar achteren zodat ik makkelijk kan druppelen. Samen tellen we hardop (en volgens afspraak niet te snel) tot 25, dan is het prikken over. Tussendoor doet ze heel even haar ogen open en knijpt ze snel weer stijf dicht. Ze prikken echt! En als we uitgeteld zijn zegt ze droogjes ‘die druppels zijn eigenlijk helemaal niet zo leuk’.

bril De druppels moeten 45 minuten inwerken. Mooi de tijd om een roze, paarse en groene bril te passen. Ze vallen allemaal in de smaak. Nog steeds overtuigd dat ze een bril nodig heeft (en ik nog helemaal niet), beloof ik Jasmijn een bril voor AAP te maken als blijkt dat zij er geen nodig heeft.

En inderdaad, uit de meting blijkt dat ze nog geen bril nodig heeft. Een enorm teleurgesteld gezicht dwingt me bijna om ‘sorry’ te zeggen.

Geen bril voor Jasmijn, maar wel voor AAP dus.
En zie die belofte maar eens waar te maken …

Creatief met vuilniszakkenbinders.
Vraag me niet hoe ik erop kom.

Met twee draadjes fabriceer ik een bril voor AAP.
Jasmijn is tevreden.

Met haar jas al aan vliegt ze door de schuifdeur naar buiten. Als haar vader haar vraagt nog even netjes gedag te zeggen tegen de mevrouw, stormt ze weer naar binnen. Met twee armpjes om mijn nek kan mijn dag niet meer stuk. Hoezo kinderen in de oogmeetruimte zijn moeilijk?

 

Twijfels over de ogen van je kind? Mail of bel me voor advies: diana@brillenmeisje.nl of 078-6153707

 

 

 

 

Kijkproblemen bij senioren – met een plastic oog op de thee bij het Rode Kruis

Struijk Optiek

Deze maandagmiddag zit ik aan de thee met 10 dames in het Rode Kruis gebouw van Papendrecht. In het kader van ‘zelfredzaamheid van ouderen’ vertel ik die middag over veel voorkomende kijkproblemen en de mogelijke oplossingen.

Staar

Ter illustratie heb ik een plastic kunstoog meegenomen. ‘Staar krijgt iedereen, als we maar oud genoeg worden.’ Verschillende dames zijn ervaringsdeskundige en spontaan steken ze van wal. Lekker interactief is deze seniorenclub. 🙂

Hier en daar wordt een vies gezicht getrokken als ik vertel dat bij de staaroperatie de troebele ooglens uit het oog gehaald wordt en een kunstlens er voor terugkomt. Staar is eenmalig. Alleen nastaar kan nog voorkomen, een troebel vliesje achter de kunstlens. Dit is makkelijk te verhelpen zonder operatie.

Macula Degeneratie

Al kletsend gaan we van het onderwerp staar over naar macula degeneratie. De dames met de ‘natte’ variant vertellen gedetailleerd over de spuiten die ze in het oog krijgen, iets wat voor mij niet per se had gehoeven. Het is dan ook begrijpelijk dat er aan de andere kant van de tafel wordt geroepen ‘ja ho maar’. Maar deze vrouwen zijn moeilijk te stoppen en dat maakt de middag zo leuk.

Ondeugend onderonsje

Als er even tijd is voor een volgend kopje thee heb ik een leuk onderonsje met mijn buurvrouw. Haar 90e verjaardag ligt alweer een paar jaar achter haar. Ze kiest een theezakje uit en leest de tekst die op het labeltje staat: wat is het gekste dat je ooit hebt gedaan? De kreet die ze slaakt maakt me verschrikkelijk nieuwsgierig. En als ik er beleeft naar vraag zie ik een paar pretoogjes en krijg ik een mooi verhaal uit haar tienerjaren over jongens en geheimpjes voor haar moeder. Geweldig!

Droge & natte ogen

De middag vliegt voorbij. We hebben het nog over droge en natte ogen. De meesten knikken bevestigend als ik de daarbij horende klachten opsom: rood, branderig, jeuk, zware oogleden, schraal of juist heel vochtig. En ik bespreek een aantal mogelijke oplossingen: ooglidhygiëne (poetsen) en kunsttranen.

Bang voor de opticien

Als de dames hun kans zien om nog eventjes hun ervaringen te spuien bespeur ik de angst voor de opticien.

Bij doorvragen blijkt dat ze bang zijn om iets fout te doen tijdens de oogmeting. Het belangrijkste wat ik kan zeggen: je kunt niets verkeerd doen. 

Bij elk antwoord heeft de opticien wel een controlevraag, die later in de meting voorbij komt. Zeg je een keer ‘glaasje 1 is beter’ terwijl glaasje 2 beter was, dan kom ik daar vanzelf achter. Echt. Geen zorgen. Niet nodig.

Ik sluit af met tips & tricks om de bril te onderhouden en dan is het tijd om te gaan. Een theekransje bij het Rode Kruis, wat was het leuk (en bedankt voor de bloemen)!

 

 

 

Een bril moet passen bij wie je bent

Dit blijf ik het leukst vinden in mijn vak: Het vertrouwen krijgen van de ander om samen op zoek te gaan naar zijn of haar allermooiste bril. En zo antwoord te vinden op de vraag: Welke bril past het beste bij wie jij bent?

#lovemyjob

Jouw allermooiste bril

Gwen Sterk