Archive for persoonlijk

De 6 dooddoeners van vertegenwoordigers bij het inkopen van nieuwe brillen

Diana Zuidweg  BRILLENMEISJENieuwe brillen inkopen vind ik nog steeds het allerleukst. Dat wist je natuurlijk allang. Maar kiezen uit een veelvoud van honderden monturen voelt voor mij nog steeds als een klein meisje in een snoepjeswinkel.

Nu heb ik de nodige zelfreflectie gedaan en de volgende conclusie getrokken: vertegenwoordigers ervaren het bij mij mogelijk níet als ‘allerleukst’.
Zeker niet na dit blog.

Ik heb vaak wat te miepen of stel vragen waar niet direct een antwoord op is.

Daarnaast, ik heb op dat moment mijn natuurlijke bozige blik niet echt mee.

Dat wil je nu ontkennen (lief van je), maar die lachende Diana’s op het web zijn natuurlijk wel gecensureerd. Door de speciaal daarvoor opgerichte afdeling web-management.

Mijn ‘natural face’ verandert ook nog eens (ten nadelen) bij de volgende dooddoeners:

  1. Dit is ons best verkochte model.
  2. Men reageert erg enthousiast op de nieuwe collectie.
  3. Deze twee kleuren worden het meest opgenomen.
  4. Dit model is erg commercieel.
  5. De neusmaat van dit frame valt goed.
  6. Dit is de trend van deze zomer.

Lieve vertegenwoordigers van de allermooiste brillen, dit helpt de opticien niet!

Ik word er zelfs een beetje opstandig van.

  • Het best verkochte model is leuk voor de cijfers, maar zegt niets over mijn winkel.
  • Het maakt mij niet uit wat ‘men’ ervan vindt, ík moet het mooi vinden.
  • Wat het meest opgenomen wordt zoek ik misschien wel helemaal niet.
  • Commerciële brillen zijn al mijn brillen die verkocht worden.
  • De neusmaat moet altíjd goed vallen, niet alleen bij die ene bril.
  • Ohja, en de trends van deze zomer zijn absoluut leuk voor op het rek, maar vaak niet het best verkocht, de beste kleur en dus niet commercieel.

Zo! Ik denk dat het komende weken heel rustig wordt met inkoopafspraken en anders wordt het vast heel stil aan tafel.

Is het heel onaardig als ik in de toekomst bij een dergelijke opmerking van een vertegenwoordiger verwijs naar dit blog … 😉

“Verzoek nachtelijke openstelling opticien afgewezen. Voorstanders uiten ongenoegen.”

Inbraak brillenwinkel Struijk Optiek

Inbraak Struijk Optiek te Papendrecht

Op brute wijze wordt ik gewekt uit mijn remslaap, mijn telefoon ligt oorverdovend te trillen op het glazen nachtkastje. 

ANONIEM zegt het display

Nou hier is niets meer anoniem aan. Mijn wekker vertelt me dat het exact 04.00uur is en ik weet wat dat betekent: ze staan in mijn winkel en het is heel erg mis.

Daarna dringt pas de stem van de alarmcentrale door: ‘Mevrouw, de politie is al onderweg, maar alle alarmen in uw winkel …’ en ik ben mijn bed al uit.

Terwijl ik in allerijl kleren aanschiet ril ik van top tot teen. Boosheid en angst vechten om voorrang. ‘Wat hebben ze aangericht, wat is er weg, wat flikken ze me?’

Een seconde of 2 maak ik me druk om mijn haar.

Ja idioot, ik weet het. Met een kort kapsel gaan slapen met natte haren geeft de meest krankzinnige looks. Verder dan de gedachten alleen ben ik niet gekomen. Geen enkele rechercheur heeft me die nacht uitgelachen, misschien wel later aan de koffietafel met zijn maten.

Eenmaal op de zaak maakt emotie al snel plaats voor rationeel handelen. Heel even slik ik nog bij de aanblik van de vernielingen en de betrokkenheid van omwonenden die op hun balkons staan.

Als ik samen met de recherche de videobeelden bekijk foeter ik nog tegen het scherm ‘stelletje klootzakken’, maar het lucht niet op.

Dan volgen de practische zaken en zet ik de knop van EMOTIE op UIT. Vele telefoontjes, gesprekken en bezoeken van politie en werklui volgen om de schade in kaart te brengen, videobeelden veilig te stellen en alles weer op de rit te zetten.

‘En? Verzekerd?’

Logische vraag, want wat je ziet is materiële schade en ja ik ben verzekerd.

Maar wat geen enkele verzekering dekt is de emotionele schade. Die kan niet in kaart gebracht worden, niet geteld of gemeten.

Familie, vrienden en collega’s die zijn het die deze schade dekken. En die krop in mijn keel als ze oprecht vragen ‘Hé hoe is het nou?’ die slijt met de tijd. Net als ’s nachts weer normaal doorslapen, komt ook weer goed.

Uiteindelijk koop ik nu met groot plezier gewoon weer opnieuw de allermooiste brillen in.
En ja, ik hoef geen inbreker te zijn om te snappen dat die dan ook weer super gewild zijn.
Alleen kom dan wel tijdens openingstijden alsjeblieft!

 

 

Als je zulke klanten hebt als ik, dan heb je soms een tissue nodig

“Hoe is het nou?” en ik plof op het krukje in de meetruimte zonder haar ogen los te laten. Ze start haar verhaal en aangevuld door haar man is de boodschap duidelijk. Haar lijf is ziek, heel ziek. Ze gaat dood.

Je hebt klanten en klanten.

Mensen waarmee je goed contact hebt, een dolletje mee kan maken, waarvan je weet dat zoonlief vorig jaar getrouwd is en het eerste kleinkind op komst is. Feiten die een gesprek prettig maken.

Er zijn ook mensen die vertellen vanuit hun hart. Die zich durven laten kennen. Waar je even naar binnen mag kijken. Waar je durft te vragen “hoe moet dat nu als zij er niet meer is?” Of zo’n cliché vraag waar niemand echt antwoord op kan geven totdat: “hoe geniet je nu van het leven als je dagen geteld zijn?”

Ze pakt een tissue om haar natte ogen te deppen. Read more